Philip Glass 75
dinsdag, januari 31, 2012
Vandaag wordt Philip Glass 75. Late Night viert dat met een selectie uit het oeuvre van Glass, plus een aantal hommages, remixes en parodieën. Met aandacht voor de radicaliteit van 'In Similar Motion', tot ook zijn samenwerkingen met Aphex Twin, Ravi Shankar en Allen Ginsberg. Glass en Ginsberg waren elkaar in 1988 voor het eerst toevallig tegen het lijf gelopen in een boekenwinkel in New York. En daar tussen de rekken, onstond het idee om eens samen iets te doen op een podium, met als uitgangspunt het anti-oorlogsgedicht 'Wichita Vortex Sutra'  uit 1966. Glass schreef een stukje dat daarbij paste, maar hun samenwerking beviel hen zo, dat ze een compleet muziektheaterstuk in elkaar knutselden.
In 1988, I accepted an invitation from Tom Bird of the Viet Nam Veteran Theater to perform at a benefit for the company. I happened to run into Allen Ginsberg at St. Mark's bookshop in New York and asked him if he would perform with me. We were in the poetry section, and he grabbed a book from the shelf and pointed out Wichita Vortex Sutra. The poem, written in 1966 and reflecting the anti-war mood of the times, seemed highly appropriate for the occasion. I composed a piano piece to accompany Allen's reading, which took place at the Schubert Theater on Broadway.
Allen and I so thoroughly enjoyed the collaboration that we soon began talking about expanding our performance into an evening-length music-theater work. It was right after the 1988 presidential election, and neither Bush nor Dukakis seemed to talk about anything that was going on. I remember saying to Allen, if these guys aren't going to talk about the issues then we should.
By the spring of 1989 we had invited designer Jerome Sirlin to join us in a series of meetings, mainly in Allen's East Village apartment, in which we picked through his collected works to find a coherent "libretto." Jerome began a series of drawings that would eventually form the sets and drops. Later on we were joined by director-choreographer Ann Carlson, who began discussing with us the staging of the work.
By this time we had arrived at a scenario based on eighteen poems. Together they formed a "portrait" of America, at least in our eyes, that covered the '50s, '60s, '70s and '80s. It also ranged in content from highly personal poems of Allen's to his reflection on social issues: the anti-war movement, the sexual revolution, drugs, Eastern philosophy, environmental awareness — all issues that seemed "counter-cultural" in their day. Now, in the late '80s, they seemed to have become more "mainstream" and yet, because of the power of Allen's poetry, still with their youthful energy intact. Ann chose to stage the work by using the six vocal parts to represent six archetypal American characters — a waitress, a policewoman, a businessman, a priest, a mechanic and a cheerleader.
In the past when I addressed social issues in music theater works I often used unfamiliar — even obscure— languages: Sanskrit for Satyagraha, ancient Egyptian for Akhnaten, Latin for the CIVIL warS, or just numbers and syllables in Einstein on the Beach. With Jukebox I was working with a vernacular language that we all know. For this purpose nothing could be better than Allen's poetry, because he is inventing a poetic language from the sounds and rhythms all around us — an American language that is logical, sensual, at times abstract and always expressive. Bringing music and language together can have a most powerful effect, literally joining the senses in a way that only opera can do.
For me there are two considerations in setting text to music. There are the words themselves, which need to be set in the most natural way. With Allen's poetry I was most intent on respecting the music that was already in the words. Then there is the musical environment into which the words are set. In the poem Aunt Rose, for example, I used a 5/8 rhythm — a kind of lopsided rhythm— 1-2, 1-2-3. I heard the rhythm from the description of her toot: it's a picture of someone who walks with a limp. That's the only specific relation of the music to the words. A portrait in music need not be a complete portrait. If you have some indication, we as listeners will fill in the rest.
The American Music Theater Festival in Philadelphia hosted a series of performances early in the Spring of 1990, and the premiere of the finished work took place at the Spoleto Festival in Charleston, South Carolina, in June of the same year. The small music ensemble of keyboards, winds and percussion with the six singers made for a music-theater ensemble which, along with Martin Goldray, the original music director, was able to tour the U.S. the following season.
Taking this piece on tour completed something important. Allen and I have traveled around this country a lot. The piece is about that, and taking this on the road was in a way taking it back to the places where it was born. We've taken it to many different cities, and people recognize it — perhaps they see themselves in the portrait.
— Philip Glass

Trees Are Always Right
maandag, januari 30, 2012
Lynn Cassiers kan voor ons al een tijdje maar weinig verkeerd doen. Het begon, dokter, toen we haar 'Emine' hoorden zingen. Dat was een prachtig nummer uit 2006 op de cd ‘Trees Are Always Right’ van Jozef Dumoulin & Lidlboj. Jozef samen met Bo Van der Werf, Eric Thielemans en Lynn Cassiers. Een topplaat opgenomen in december van 2008, met daarop een dozijn zeer te pruimen nummers. Heftig en ingetogen. Een macaber en complex sneeuwtapijt van klanken. Vanavond integraal in Late Night. Of, als het mag van R. De Leeuw, desnoods twee keer. Zo ordentelijk zijn wij.
And who shall I say is calling?
vrijdag, januari 27, 2012

Vandaag in Late Night 'Ugh!' van Anitas Livs, een unieke symbiose van koude joiks van de Sami en hete blues uit het diepe zuiden van de VS. En verder o.m. muziek van Sofia Gubaidulina, het Joris Roelofs Quartet en de Zwitserse barokharpiste Giovanna Pessi in combinatie met de Noorse zangeres Susanna Wallumrød. Op hun cd 'If grief could wait' zetten zij stukken van Henry Purcell, naast barokke versies van nummers van Nick Drake en Leonard Cohen.
Dominique Petitgand
donderdag, januari 26, 2012
Vandaag in Late Night een heleboel miniatuurtjes van de Franse klankentapper Dominique Petitgand. Hij had het vroeger vaak moeilijk om conversaties te volgen, zijn gedachten dwaalden vaak af van de inhoud naar gewoon de klanken van de stemmen. Daar kon zijn omgeving in het begin niet echt mee lachen, maar sinds hij daar zijn job heeft van gemaakt, mag het.
Michel Portal avec des amis jazzmen
woensdag, januari 25, 2012
Vandaag in Late Night voornamelijk muziek voor film & podium van Michel Portal, Louis Sclavis en Pascal Comelade. Met o.m. de integrale cd ‘Musiques de Cinemas déjouées avec des amis jazzmen’ van Michel Portal. Maar ook zijn spooky filmmuziek op maat van de Franse regisseur en scenarist François Dupeyron voor zijn film 'La Machine'. Het van de pot gerukte verhaal van een hersenspecialist die een apparaat heeft ontwikkeld om van brein te wisselen en zo bijvoorbeeld bloeddorstige psychopaten terug op het rechte pad te brengen, maar dat loopt uiteraard niet zoals gepland. Een filmvehikel met de onvermijdelijke Gérard Depardieu. In 1994 was dat nog decretaal verplicht.


Simeon ten Holt
dinsdag, januari 24, 2012
Late Night gaat voor een keer de nacht in met een heerlijk lang meesterwerk van een man die vandaag jarig is; Canto Ostinato van Simeon ten Holt. 89 ondertussen. Zijn Canto Ostinato ontstond tussen 1976 en 1979 toen ten Holt weer terugkeerde naar het instrument waarvoor hij ooit was begonnen te componeren. In plaats van een compositie die van a tot z vastlag schreef ten Holt een ‘vrije’ vorm die overeenkomsten vertoont met bijvoorbeeld ‘in C’ van minimalist Terry Riley. Dat werk van Riley bestaat net als Canto Ostinato uit een aantal maten die de uitvoerders naar eigen inzicht kunnen herhalen. Maar anders dan de meeste minimalisten, die vaak de nadruk leggen op het ritmische aspect, zoekt ten Holt het veel meer in de richting van de melodie en van de klank. Het stuk bestaat uit 106 secties waar de muzikanten dan door kunnen navigeren. En dat kan in zeer uiteenlopende gedaantes. Er zijn onder meer versies voor twee piano’s, vier piano’s en voor piano’s en marimba. En er is sinds een paar jaar ook een harpversie. Maar ook op orgels of op synthesizers klinkt het nog altijd als Canto Ostinato; letterlijk een hardnekkig aanhoudend gezang, waarbij tijd en ruimte los van elkaar komen te staan. Het is muziek die vaak gebruikt wordt om bij te mediteren, om te rusten of om juist geïnspireerder te kunnen werken. Muziek met een menselijke hartslag. Die, als je dat toelaat, onder je vel kruipt.
Nothing but a stranger in this world
maandag, januari 23, 2012

Vandaag naast 'Astral Weeks' van Van Morrison ook Modeselektor met Thom Yorke, Near Nadir en William Parker & ICI Ensemble. Plus een oude bluesneger die per ongeluk in het lichaam van Liz Green is beland. Een jonge chanteuse uit de buurt van Liverpool. Nu donderdag komt ze haar plaat 'O, Devotion' live voorstellen in de Botanique in Brussel.

Waarheen met de toren?
maandag, januari 23, 2012
Voor de openbare omroep liggen verschillende scenario's op tafel: renovatie, gedeeltelijke renovatie in combinatie met nieuwbouw of een complete nieuwbouw. De raad van bestuur heeft alles gewikt en gewogen en komt bij een complete nieuwbouw uit. De toren staat alvast paraat voor wat komen gaat.
De psalmfiets van Christa Päffgen
vrijdag, januari 20, 2012

Vandaag een Late Night rond 'The Marble Index', het eerste album van Nico waarin ze duidelijk haar eigen stijl ontwikkelde. Een grensverleggende, experimentele plaat, met arrengementen van John Cale. Een album dat de Summer of Love verving door een Winter van Wanhoop. De officiële producer van deze plaat, Frazier Mohawk, omschreef het als volgt: "Dit is geen album om naar te luisteren. Het is een gat waar je in valt." Daarnaast zoeken vanavond o.m. ook Ivor Cutler, Sigbjorn Apeland en Allen Ginsberg steun bij hun harmonium oftewel psalmfiets.

Charms of the Night Sky
donderdag, januari 19, 2012
Vandaag in Late Night: 'Charms of the Night Sky' van Dave Douglas. Plus: The Pussywarmers, Joel Rubin & Uri Caine, het Bert Joris Quartet, interpretaties van Offenbach voor clarinet en accordion, en jazzy Kraftwerk covers door Menschmaschine.
Voices in the Wilderness
woensdag, januari 18, 2012
De Franse stem- en geluidskunstenaar Ghédalia Tazartès is een muzikale nomade met Turks-joodse roots. Een autodidact ook, die zijn innerlijke duivels ontbindt door zijn stem te combineren met percussie, primitieve elektronica, bandopnames en omgevingsgeluiden. Daarnaast is het vanavond bij ons al Zorn wat de klok slaat. Met dan vooral Beit van het Masada kwartet, opgenomen op 20 februari van 1994.
dinsdag, januari 17, 2012
The Seeds of Good must be planted early! Met vandaag o.m. Arvo Pärts 'Tabula Rasa' en andere goede raad voor het slapen gaan...
Winter Was Hard
maandag, januari 16, 2012
Vandaag gaan we in Late Night de baan op met het Kronos Quartet. Met o.m. Michael Gordons 9/11-elegie 'The Sad Park', met hun bewerking van 'Flugufrelsarinn' van Sigur Ros en  met kwartetten van Alfred Schnittke en Pelle Gudmundsen-Holmgreen.
Jews with horns
vrijdag, januari 13, 2012

Er is een uitdrukking: ‘Als het Yiddisch aan het uitsterven is, dan mag het daar nog es honderd jaar over doen’. De bijbehorende muziek, de Klezmer, lag ook een tijdlang op apegapen, tot het nieuw leven werd ingeblazen door bezeten Jews with horns. Die grondleggers van de klezmer-revival, The Klezmatics, zijn vandaag in Late Night te horen met een stuk uit hun recente live cd 'Live at Town Hall', opgenomen op 5 maart van 2006. Muziek waarmee we al een beetje in de stemming komen voor het Klezmer-concert morgen, tijdens Klara in de Singel. Daar hebben wij voor de gelegenheid de Amsterdam Klezmer Band uitgenodigd, de groep rond saxofonist en vocalist Job Chajes. Zij mogen vanavond het licht uitdoen met hun samenwerking met de Turkse zigeunergroep Galata Gypsy Band, een project onder de noemer ‘Katakofti’. Verder gloednieuwe cd’s van Susanna K. Wallumrod met barokmuzikanten, van Tim Berne en van Ansatz der Maschine.
Roaratorio
donderdag, januari 12, 2012
In 2012 zou John Cage 100 geworden zijn. Late Night trakteert u vandaag op het integrale 'Roaratorio: An Irish Circus on Finnegans Wake'. Cage componeerde dat collagewerk in 1979 speciaal voor Klaus Schöning van de WDR, op basis van Finnegans Wake van James Joyce. Een van de favoriete boeken van Cage. Joyce was voor hem een grote inspirator, "omdat hij ons in een wereld doet belanden waar wij helemaal niet vertrouwd mee zijn". En die onderdompeling was ook de basis voor Cages sterk staaltje Ars Acustica rond drie pijlers; John Cage zelf, die zorgvuldig geselecteerde fragmenten uit Finnegans Wake voorleest. Een waterval aan geluidseffecten die opduiken op het moment dat ze ook bij Joyce te horen zouden moeten zijn in het hoofd van de lezer. En dan ook Ierse traditionele muziek, in pubs en van straatmuzikanten.


A Portrait Of Langston Hughes
woensdag, januari 11, 2012

I See a Bonnie 'Prince' Billy
dinsdag, januari 10, 2012

Vandaag een Late Night rond Will Oldham. Met de integrale versie van 'I See a Darkness'. De zevende plaat van Will, maar de eerste onder het pseudoniem Bonnie 'Prince' Billy. Oldham was toen negenentwintig, maar blikte al uitgebreid terug op zijn leven. De nummers struikelden en vielen, maar er mocht ook gelachen worden. Niet om wat gebeurd was, maar om wat er nog moest komen;  "Dood gaan we toch, dus laat ons maar iets opsteken van al wat ons intussentijd overkomt".

The Raincoats
maandag, januari 09, 2012
It's Gonna Rain
vrijdag, januari 06, 2012
Where Random Patterns Fly
donderdag, januari 05, 2012
Vandaag is ons met de felle jazzwind een plaat uit 1961 komen aanwaaien; 'Out of the Cool', het meesterwerk van Gil Evans. De man die de big band sound kleurde als nooit tevoren. Met blues en flamenco, met Ravel, Kurt Weill en Miles Davis. En voor nog meer kleur in Late Night zorgt de 'Rainbow Body' van het Jozef Dumoulin Trio, de 'Cosmopolitan Sideshow' van Gourmet, en vooral de 'Random Patterns' van Köhn. Opgenomen met een Italiaans instrument dat jarenlang stond te verstoffen op de zolder van het lief van de zus van Jürgen De Blonde. Hij was daar doodcontent mee en nam vier lange trippy tracks op. Repetitief, maar met zijn menselijke beperkingen. De foutjes maken mee het patroon. Jürgen De Blonde maakte voor deze plaat ook zelf het artwork op de hoes, een beetje vanuit het principe “Als mijn kinderen dat kunnen, dan moet mij dat ook lukken.”. Hell Yeah! 'Random Patterns' is nog altijd uit bij Kraak.


Dreigroschenoper
woensdag, januari 04, 2012
Halo Aaron Ximm
woensdag, januari 04, 2012
Aphex Twin Will Sound
dinsdag, januari 03, 2012
Vandaag komen in Late Night de compositiekwaliteiten van Richard D. James nog eens langsgereden met de Aphex Twin-orkestraties van Alarm Will Sound. Hun plaat 'Acoustica' verscheen in 2005 bij Cantaloupe Music. Ze waren daarmee lang niet het eerste orkest dat zich waagde aan het oeuvre van Aphex Twin. Maar qua omvang staan ze met dat project nog altijd helemaal bovenaan. De nadruk ligt met acht van de dertien nummers zwaar op het album 'Drukqs', maar ook het 'Richard D. James Album' en 'Selected Ambient Works Vol. II' komen aan bod. Sommige nummers, zoals 'Avril 14th', lenen zich vrij makkelijk voor een klassieke interpretatie, maar het zijn toch vooral de versies van de meer ritmisch-spastische nummers die echt indruk maken. De precisie waarmee die nummers worden geïnterpreteerd is echt indrukwekkend. Met snare drums en contrabassen kun je, met een beetje goede wil, zeer strakke drum’n bass ritmes uit een klassiek orkest pompen.

Shake the Dirt from Your Sandals as You Run
maandag, januari 02, 2012
De eerste Late Night van 2012 draait rond Sufjan Stevens en enkele van zijn protégés als My Brightest Diamond, DM Stith en Shannon Stephens. Sufjan Stevens' creativiteit kent weinig grenzen en een van de goede voornemens die hij al een tijdje met zich meesleept is om een plaat te maken over zowat iedere staat van de VS. En zo was hij in 2005 toe aan Illinoise. Die was nóg een beetje beter dan zijn voorganger ‘Michigan’. Als we de hoofdstad Chicago even buiten beschouwing laten, dan is The Prairie State niet meteen het meest swingende stukje Amerika. Maar dat liet Sufjan niet aan zijn hart komen. Hij schetste een beeld van Illinoise aan de hand van stukjes geschiedenis, met lokale helden en losers, stoffige stadjes, typische landschappen en markante wolkenkrabbers. 'Come on Feel the Illinoise'!
zondag, januari 01, 2012
Welcome and best wishes!
zondag, januari 01, 2012

Klara © 2015