Meet My Dark Companion
woensdag, oktober 31, 2012
Meet the President
woensdag, oktober 31, 2012
Van 31 oktober tot 6 november werpt ook Late Night een scheve blik op de States in het algemeen en de Amerikaanse presidentsverkiezingen in het bijzonder. Met op 31 oktober in ‘Meet the President 1’; campaign songs,odes en protest songs, collages en elegieën voor de Amerikaanse presidenten Roosevelt, Truman, Kennedy en Johnson. Op 1 november een tegenstem, een portret van ‘Ezra Pound’. Die kleurrijke en zeer omstreden Amerikaanse dichter schreef ook heel veel muziek, o.a. voor zijn maîtresse, de violiste Olga Rudge. Op 2 november ligt de klemtoon op ‘Weird Americana’, met dan vooral de tweede plaat van Devendra Banhart; “Oh Me Oh My...The Way the Day Goes By the Sun Is Setting Dogs Are Dreaming Lovesongs of the Christmas Spirit”. [Hier ademen, dank u.] ‘Meet the President 2’, op 5 november draait rondom ‘Nixon in China’ van John Adams. En dan is er op 6 november ‘Meet the President 3’, met opnieuw campaign songs, odes, satires en collages… Maar nu met de Amerikaanse presidenten Carter, Reagan, Clinton, Bush en Obama in de kijker. Iedere redactie kijkt in deze periode met verhoogde aandacht naar de States, maar wij doen dat nu eens met een andere blik, een scheve, waarbij het aspect humor ook van tel is. Vandaar ook de blik van Obama op deze foto, kijkt hij naar het baldadige gastje met zijn voeten half op de zetel van The Oval Office? In Het Land Der Metaforen zijn wij van Late Night dan dat gastje, een beetje cheeky, maar wel vol goede intenties en met de blik recht in de lens van de fotograaf.
Heads Up America
dinsdag, oktober 30, 2012
Producer Hal Willner maakte in 1990 met de legendarische beat poet William S. Burroughs de memorabele cd 'Dead City Radio', door Burroughs zelf opgedragen aan Keith Haring. Willner deed daarbij niet alleen een beroep op vrienden als John Cale, Lenny Pickett of Sonic Youth, maar maakte ook schitterend gebruik van oude NBC library music van o.m. Frank Denning. Ideaal om even mee naar adem te happen na de doortocht van Sandy...
Lorca vraagt een toefeling
maandag, oktober 29, 2012
Vandaag draait Late Night rond een van de bekendste Spanjaarden van de twintigste eeuw; Federico Garcia Lorca. We kennen hem vooral als dichter en toneelschrijver maar hij was evengoed een pianist, spreker en tekenaar, die zichzelf bovenal als musicus beschouwde. In 1936 maakte een vuurpeloton van Spaanse fascisten op gruwelijke wijze een einde aan zijn leven, omdat hij als beroemd literator openlijk de kant had gekozen van de progressieve elementen in de republiek en duidelijk het fascisme had afgewezen. Osvaldo Golijov, Dietmar Bonnen, Camarón De La Isla, George Crumb, Kaat De Windt, Amina Alaoui en Tim Buckley gedenken hem in hun muziek.
Svatba
vrijdag, oktober 26, 2012
Vandaag ligt onze focus op zangeres, violiste, componiste en performer Iva Bittova. Een van de opmerkelijkste persoonlijkheden van het Tjechische muziekleven. Al is ze ondertussen al een paar jaar geleden verhuisd naar een plekje tussen de bossen en de open natuur in upstate New York. Haar muziek is niet vast te pinnen op een genre, ze beweegt zich tussen jazz, folklore, klassiek en pop. Ze werkte ondertussen al samen met god en Klein Pierke, maar ze is het bekendst van haar solo-performances waarin ze tegelijkertijd viool speelt en zingt. Wij laten haar samen horen met haar toenmalige man, drummer en percussionist Pavel Fajt, op hun plaat Svatba, Huwelijk. Op 6 en 7 november komt Iva Bittova trouwens een workshop rond improvisatie geven in de Vooruit. Een initiatief van muziekwerkplaats Cassette vzw. Verder o.m. ook muziek van Tyondai Braxton, Beirut, Maja S.K. Ratkje en Colin Stetson. Plus vrijkaarten voor Stetsons concert op 14 november in de AB.
ISCM World Music Days
donderdag, oktober 25, 2012
De ISCM World Music Days, de wereldexpo van de hedendaagse muziek zet deze en volgende week heel wat Vlaamse en internationale nieuwe muziek in de kijker. Late Night brengt vanavond een bloemlezing uit het programma, met werk van o.m. Luc Brewaeys, Unsuk Chin, Annelies van Parys en Stefan Prins. Zijn “Fremdkörper nr. 1” staat op 31 oktober op het programma in de Bijloke. Muziek uit 2008 voor vier instrumenten en live electronics, een echte kuitenbijter...
Vrijkaarten voor Follow The Sound
woensdag, oktober 24, 2012

Vandaag in Late Night aandacht voor hèt muziekevenment van de week, het Follow The Sound Festival in de Singel in Antwerpen. Een jazzdriedaagse die avontuur en vernieuwing hoog in het vaandel draagt. Je kunt bij ons ook een duo-festivalpas (t.w.v. 100€) krijgen voor alle concerten. Mailen = winnen. En dan halen we ook nog eens de cd “94 Diskont” van Oval uit de kast. De centrale track daarop, werd oorspronkelijk gecomponeerd voor "Wohnton", een mobiele klankinstallatie met acht kanalen en 128 speakers, waar Oval tussen 1994 en 1996 Europa mee rondtrok. Luisteren = tijdreizen.
New Music for Gamelan
dinsdag, oktober 23, 2012
Vandaag in Late Night nieuwe muziek uit Indonesië van componisten als I Wayan Sadra en ook andere hedendaagse muziek die op de één of de andere manier geïnspireerd is door gamelanmuziek, gaande van Tom Dissevelt tot Nico Muhly en Mark Van Overmeire. Die laatste heeft met 'Angkor' een bundel van acht symfonische impressies van Zuidoost-Azië gecomponeerd. Muzikale kortverhalen gebaseerd op de ervaringen die de componist opdeed tijdens een rondreis door de regio. We laten ook 'George Took The Wrong Plane' horen van Jan Rokus van Roosendael, een Nederlandse componist die zich in 1991 afvroeg wat er zou zijn gebeurd indien The Beatles niet in India maar in Bali waren terechtgekomen. Dan had bijvoorbeeld George Harrisons nummer “Within you without you’ ongetwijfeld helemaal anders geklonken.
Cuckooland
maandag, oktober 22, 2012
Volgens een hardnekkige mythe is de muziek van natural born socialist Robert Wyatt 'moeilijk'. Zijn plaat 'Cuckooland' uit 2003 lijkt dat aanvankelijk te bevestigen: het is een bijzonder taaie brok, die pas afklokt na ruim 75 minuten. Maar geduld doet wonderen: na acht luisterbeurten konden we al niet meer geloven dat we eerst nog twijfels over de plaat hadden gekoesterd! Wyatt (door Ryuichi Sakamoto terecht omschreven als 'the saddest voice in the world') bouwt al ruim 40 jaar aan een volstrekt unieke wereld, een door jazz en pop ingesloten vrijplaats waar politiek en poëzie geen erfvijanden zijn. Als hij onze gebrekkige gastvrijheid voor asielzoekers hekelt ('Forest'), de onschuldige slachtoffers van de Golfoorlogen herdenkt ('Lullaby for Hamza') of Donald Rumsfelds cynische opmerking over 'Old Europe' van antwoord dient ('Old Europe') - overigens alle drie teksten van Wyatts vrouw en beschermengel Alfie Benge - dan is dat geen doodsreutel uit de bek van een overjarige soixante-huitard, maar een welgemeende, pakkend geformuleerde aanklacht. En er staat - buiten de protest songs - nog veel meer fraais op 'Cuckooland': een jazzy Jobim-cover ('Insensatez'), gevatte woordspelletjes ('icon tact'), een hypnotiserende lament ('Foreign Accents'), een grappige inkijk in Huize Wyatt-Benge ('Lullaloop') en een pleidooi voor verdraagzaamheid verpakt als - faut le faire! - een apologie van de wijfjeskoekoek ('Cuckoo Madame'). Zelfs zijn woordeloze reprise van 'Raining in My Heart' (zie ook Buddy Holly) grijpt resoluut naar de keel.'Cuckooland' was voor collega Christophe Verbiest één van de mooiste en ontroerendste platen van 2003. Vanavond laat hij ze integraal aan u horen in Late Night.
World Soundtrack Awards (Beat the Bookies)
vrijdag, oktober 19, 2012
Late Night blikt vooruit naar de World Soundtrack Awards die morgen in Gent uitgereikt worden met muziek van de vier genomineerden: Alexandre Desplat, Cliff Martinez, Howard Shore en John Williams. En, van de vermoedelijke grote winnaar Alberto Iglesias, bekend als de huiscomponist van Pedro Almodovar. Hij wordt wellicht verkozen tot Film Composer of the Year voor de muziek voor "The monk", "La piel que habito" en "Tinker, tailor, soldier, spy". En de muziek die hij maakte voor die laatste film zal het ongetwijfeld ook niet slecht doen in de categorie Best Original Score of the Year. Daarnaast vanavond ook een greep andere recente soundtracks van onder anderen Danny Elfman, John Powell en Marco Beltrami. Dank alvast voor het luisteren en misschien tot morgen in de aangename geur van het Kuipke in Gent...
The Rise and Fall of the Roman Vampire
donderdag, oktober 18, 2012
Vandaag dag 4 van onze soundtrack-week, naar aanleiding van de 39ste editie van het Filmfestival Gent en onze eigen Klara-verzamel-cd 'The Original Soundtrack'. Wij worden voor de gelegenheid danig in de nek gebeten door Graaf Dracula, met muziek uit heel uiteenlopende Dracula-films. Er zijn er honderden gemaakt, met als uitschieter een sublieme kortfilm; “The Rise and Fall of the Roman Vampire”. En, ook niet onverdienstelijk, de romantische Dracula van meesterregisseur Francis Ford Coppola. In zijn Dracula-versie uit 1993 brouwde hij uit Stokers' boek een actuele reflectie over seks en aids, een vertelling over een moedige prins die uit pure liefde voor zijn overleden vrouw God vervloekt, in een beestachtig en onsterfelijk monster verandert, maar door de reïncarnatie van zijn geliefde opnieuw zijn intrede doet tussen de stervelingen. Gary Oldman is voor veel filmliefhebbers dé Dracula, zoals die meestal ook een favoriete James Bond-acteur hebben. Voor de soundtrack van zijn Dracula-verhaal deed Coppola een beroep op Wojciech Kilar. De Poolse componist die daarna ook gevraagd werd door onder andere Roman Polański en Jane Campion. Kilar behoort met Penderecki en Górecki tot de Poolse avant-garde van de jaren zestig. Hij combineerde lang het maken van eigen composities met filmmuziek op aanvraag. Maar nu is hij 76 en staan zijn activiteiten op een lager pitje. Zijn pensioenplan wordt grotendeels gefinancieerd door zijn populairste opname, de soundtrack bij Coppola’s Dracula-film uit 1993.
Chappaqua Suite
woensdag, oktober 17, 2012
Filmmuziekweek in Late Night. Vanavond: jazzy soundtracks, met centraal de 'Chappaqua Suite' van Ornette Coleman. Hij schreef die muziek oorspronkelijk voor de Amerikaanse film 'Chappaqua', het debuut van Conrad Rooks, in 1966 nog winnaar van de Zilveren Leeuw op het filmfestival van Venetië. Maar sindsdien leidt Chappaqua een vrij obscuur leven als enigszins gedateerde drugsfilm. Conrad Rooks deed er zijn ervaringen in een Franse ontwenningskliniek uit de doeken. Hij was verslaafd aan zowat alles wat in de jaren zestig in New York voorhanden was en dat maakt dat er in Chappaqua nogal wat psychedelische of gewoon compleet onzinnige scènes zitten, die uiting moeten geven aan de ontwenningsverschijnselen waarmee hij kampte. Het resultaat is een bizarre visuele trip, met opgemerkte cameo-rollen van o.m. Ravi Shankar, William S. Burroughs, Allen Ginsberg, Moondog en Ornette Coleman. Oorspronkelijk was die laatste dus gevraagd voor de soundtrack, maar Conrad Rooks vond zijn muziek te krachtig en vreesde dat die met zijn film op de loop zou gaan. En dus kregen Ravi Shankar en Philip Glass uiteindelijk de job. Maar Ornette Colemans score is dan wel gewoon apart op plaat uitgebracht bij Columbia Records. Chappaqua Suite was Coleman's eerste studio-opname met zijn trio met David Izenzon op bas en Charles Moffett op drums en ook zijn eerste met een groot studio-orkest.
Pierrot Lunaire
dinsdag, oktober 16, 2012
Vandaag is het exact 100 jaar geleden dat Pierrot Lunaire van Arnold Schönberg voor het eerst live werd uitgevoerd. Op 16 oktober van 1912, in de Choralion-Saal in Berlijn. De reacties van het publiek waren gemengd. Anton Webern was erbij en rapporteerde veelvuldig gelach, gemompel en hier en daar verontwaardiging. Maar de tweede keer dat het stuk werd gespeeld, was het een regelrecht succes, dat dan daarna uitgroeide tot een standaardwerk van de modern-klassieke muziek. Daarnaast in Late Night o.m. ook Schönbergs ‘Begleitmusik zu einer Lichtspielszene’, geschreven in 1929 op verzoek van de destijds in filmmuziek gespecialiseerde Duitse muziekuitgever Heinrichshofen. Zij hadden aan verschillende componisten gevraagd om muziek te schrijven voor een denkbeeldige, nog niet-bestaande film. Een komedie zou het bij Schönberg zowiezo niet worden, hij voorzag zijn partituur van drie emotionele aanduidingen: Drohende Gefahr, Angst en Katastrophe.
The Original Soundtrack
maandag, oktober 15, 2012
Late Night zet vandaag zijn soundtrackweek in met een uitzending rond Hans Zimmer. Morgen is er filmmuziek van Arnold Schönberg en de integrale Pierrot Lunaire, aangevuld door andere stukken in Pierrot-bezetting. Het is dan exact 100 jaar geleden dat dit meesterwerk in Berlijn voor het eerst werd uitgevoerd. Woensdag ligt de focus op jazzy soundtracks, met centraal de 'Chappaqua Suite' van Ornette Coleman. Hij schreef de muziek voor de Amerikaanse film 'Chappaqua'. Ze werd uiteindelijk niet gebruikt, maar verscheen later wel op plaat. Donderdag neemt Graaf neemt Late Night over, met alleen muziek uit uiteenlopende Dracula-films, met als complete cd de soundtrack van de Poolse componist Wojciech Kilar voor 'Bram Stoker's Dracula' van Francis Ford Coppola.
Imaginary Landscape 5
vrijdag, oktober 12, 2012
Imaginary Landscapes: straks deel 5 van de John Cage-reeks van Late Night, met vanavond focus op de Number Pieces en hommages aan John Cage. Van o.m. Louis Andriessen, Howard Skempton, Gyorgy Kurtag, Simon Jeffes, Christian Marclay èn componist en ex-radiomaker Boudewijn Buckinx. Een man die in ons land zeer veel heeft betekend voor John Cage en zijn muziek. Op dit moment is hij aardig van de zon aan het genieten in Spanje, maar we kregen zijn groeten en we hebben uiteraard ook zijn eigen muziek. Zijn 'Onvoltooide symfonie nr. 8' bijvoorbeeld, voor orkest in drie orkestgroepen, 'In Memoriam John Cage'.
Konrad Boehmer over John Cage
donderdag, oktober 11, 2012
Imaginary Landscapes: vandaag deel 4 van de John Cage-reeks van Late Night, met vanavond focus op de vocale muziek, met de stemmen van John  Cage, Joan La Barbara, Robert Wyatt, Jack Bruce, Cathy Berberian en Laurie Anderson. Met tekst en uitleg van John Cage zelf en van Maarten Beirens, musicoloog en docent aan de universiteit van Amsterdam. Plus ook de kritische stem van componist Konrad Boehmer. (Konrad Boehmer, geboren in Berlijn in 1941. Studeerde filosofie, sociologie en musicologie aan de Universiteit van Köln. Hij schreef zijn doctoraal thesis ‘Zur Theorie der offenen Form in der neuen Musik’, in 1966. Hij was actief in de WDR studio voor electronische muziek in Köln waar hij werkte met Karlheinz Stockhausen. De destijdse ‘Keulse School’. Hij studeerde compositie bij Gottfried Michael Koenig. Verhuisde in 1966 naar Amsterdam om te werken voor het Instituut voor Sonologie in Utrecht. Werd in 1972 muziekredacteur bij Vrij Nederland en vanaf 1994 werkte hij als Hoofd van het Instituut voor Sonologie te Den Haag. Hij componeerde verschillende opera's waaronder het bekende Dokter Faustus. Konrad Boehmer is voorzitter van de BUMA Stemra. Op de foto zien we Konrad in zijn voormalige huis aan de Singel te Amsterdam. Via www.loftmatic.com )
1 Zombies en Fundamentalisten from Loftmatic on Vimeo.
Imaginary Landscape 3
woensdag, oktober 10, 2012
Imaginary Landscapes: Deel 3 van de John Cage-reeks van Late Night, met vanavond focus op zijn muziek voor slagwerk, op zijn electronische werken en collages én 4.33... Met tekst en uitleg van John Cage zelf en van Klaus Schöning. Maar ook van Maarten Beirens, musicoloog en docent aan de universiteit van Amsterdam. En van componist Guy de Bièvre.


The Well-Prepared Clavier
dinsdag, oktober 09, 2012
Imaginary Landscapes: straks deel 2 van de John Cage-reeks van Late Night, met vanavond focus op Cages geprepareerde piano en de muziek voor prepared piano na Cage, bij componisten van Alfred Schnittke tot Aphex Twin. Tekst en uitleg krijgen van John Cage zelf èn van pianist Daan Vandewalle. Hij was vanmiddag in de schaduw van het Zuidstation druk in de weer met schroeven, gommen, plastic en rubber. Be prepared!

How to prepare a piano: Daan Vandewalle in actie
dinsdag, oktober 09, 2012

Imaginary Landscape 1
maandag, oktober 08, 2012
Imaginary Landscapes: Deel 1 van de John Cagereeks van Late Night, met vanavond focus op het pianowerk van Cage, en de invloed van Erik Satie. Met tekst en uitleg van John Cage zelf, van Merce Cunningham, en van Maarten Beirens, musicoloog en docent aan de universiteit van Amsterdam.
La dernière tentation du disque
vrijdag, oktober 05, 2012
Vandaag in Late Night 'La dernière tentation du disque', het pre-sample meesterwerk van onze landgenoot Guy Clerbois. De man ook van het collectief Vitor Hublot. Zeer berucht in de Waalse Underground en even contrair als bv. The Residents. Een muzikant buiten categorie met een al even buitengewone platencollectie, die hij maar wat graag met de rest van de wereld wou delen, al was het dan in stukken en brokken, met soms zeer verrassende combinaties tot gevolg. Daarnaast ook o.m. Bonnie 'Prince' Billy, Anna Aaron, Ólafur Arnalds, Getatchew Mekuria & The Ex & Friends, Omer Avital, Gregory Tardy en 3 Cohens.
Tombeau for Glenn Gould
donderdag, oktober 04, 2012
Vandaag exact 30 jaar geleden stierf de eigenzinnige Glenn Gould. In Late Night vanavond een hommage aan Gould als componist, radiomaker en uitvoerder van componisten als Bach en Schönberg. Plus ook hommages aan Gould van o.m. Frederik van Rossum, Einstürzende Neubauten en Clive Titmuss.
Lucas Huybrechts over Gould op Cobra.be
donderdag, oktober 04, 2012

Ter gelegenheid van de 80ste 'verjaardag' van Glenn Gould biedt Sony de hele  backcatalogue van de Canadese pianist in een mooie editie aan. En dat is niet gering: alleen de Bach-cd's al zijn goed voor 39 cd's en 6 dvd's. Voorts gespecialiseerde dvd's: onder andere het televisiewerk van Gould. Het is weinig geweten, maar Gould was naast pianist ook een creatief tv- en radiomaker. Van de Canadese openbare radio en tv kreeg hij carte blanche om radiofonische en televisionele essays te maken. Dat deed hij op een bijzonder eigen manier. Zo vond hij de contrapuntische radio uit. Of de aleatorische tv.

Jonggestorven mythe

Voor de meesten is het feit dat Gould pas tachtig zou worden eerder een verrassing. Want in onze gedachten leek hij ouder. Voor die verwondering zijn twee redenen. Hij stierf relatief jong, op 4 oktober 1982 aan een hersenbloeding, ondertussen al dertig jaar geleden. Maar de belangrijkste reden is dat hij al in 1962, vijftig jaar geleden, definitief is gestopt met concerten geven. En daar begon de mythe. Er is waarschijnlijk (op Callas na) geen klassiek muzikant met zo'n hoog profiel.

Rare vogel

Gould was een ongelofelijk excentriek mens. Anders dan de grauwe massa. Wie voor de vuist weg Gould zou moeten definiëren komt onmiddellijk op zaken uit die nauwelijks iets met muziek te maken hebben. Altijd gekleed in winterkleren, winterjas, pet. Hij sleurde altijd zijn eigen pianostoel met zich mee. Een oude, krakkemikkige vouwstoel, waarvan de poten ingekort waren. Het embleem van deze cd-reeks dat op ieder hoesje terugkomt, is trouwens dat stoeltje. De fans die dat willen, kunnen zich zelfs een replica aanschaffen.
Glenn Gould zong mee met de muziek die hij speelde. Niet echt mee, in contrapunt met de muziek. Daar kwam dan dat gekraak van dat stoeltje bij. Je kunt niet echt zeggen dat zijn opnamen smetteloos waren. Hij had ook zijn eigen piano die hij van Canada naar New York over en weer verhuisde.

De James Dean van de klassieke muziek

Ook muzikaal was Gould heel duidelijk herkenbaar. Het lijfstuk waarmee hij geidentificeerd wordt, zijn natuurlijk deGoldbergvariaties van Bach, en voorts veel Bach. Niet het kernrepertoire van een pianist, dan denk je eerder aan Chopin of Prokofief. Hij debuteerde trouwens in 1955 bij CBS met die Goldbergvariaties. Twee kanten van een LP vol met een zelfde werk, in 32 kleine stukjes. Niet vanzelfsprekend. Tenzij je het als een stunt beschouwt.
Want ook daar waren er buitenmuzikale zaken aan de orde. Begin jaren vijftig waren de jaren van de 'angry young men', de 'rebels without a cause'. De jaren van Marlon Brando en  James Dean. En laat nu juist dat het profiel zijn waar de marketing van CBS op mikte. De muzikale variant van de filmacteurs. Alle glossy bladen van New York schreven over het debuut: En dan debuteren met standaardrepertoire zou zwak zijn. Daarom dus de Goldbergvariaties. De Goldbergvariaties waarmee hij startte, en ook die waarmee hij zijn carrière ei zo na afsloot. Zijn tweede opname dateerde uit 1981, het jaar voor zijn dood. Die fixatie op dat werk kan natuurlijk met zijn naam te maken hebben: Gould, Goldberg.
Maar afgezien van allerlei uiterlijkheden, er is ook iets speciaals aan de hand met de musicus Gould. Toen ik een tijdje terug het aangrijpende boek 'Contrapunt' van Anna Enquist las, dat op de structuur van de Goldbergvariaties gebaseerd is, met muziekvoorbeelden, waren het de klanken van de Gouldversie die door mijn hoofd spookten. Hij bijt zich vast in je geheugen. Je hebt mensen die bij zijn interpretaties rillen. Je hebt er die hem verafgoden. Onverschillig laat hij je alvast niet.

Orgel en piano

Gould vertelde zelf dat de belangrijkste invloed op zijn pianospel, het feit was dat hij aanvankelijk ook orgel speelde. Een andere manier om het klavier te beroeren (om het met de termen van vroeger te benoemen). Een manier om de noten niet aan mekaar te binden. Die manier vertaalde hij naar de piano. En dat werd zijn herkenbare manier om Bach te spelen. Misschien ook de reden waarom hij zo diep weggedoken achter zijn klavier zat. Overigens maakte Gould  één orgelopname. Een opmerkelijke opname, die door de kritiek neergesabeld werd. Eén schreef: “Het spel van Gould is zo onmuzikaal dat hij bij mij het beeld oproept, van een afgerichte zeehond die het Engelse volkslied op een serie van autotoeters knijpt”. En zo klinkt het ook, dat niet gebonden orgelspel. Dat verklaart ook waarom sommige mensen allergisch zijn voor het spel van Gould.

Moralist

Het was zijn moeder die hem aanraadde om met zijn spel mee te zingen. Een slechte gewoonte waarvan hij later nooit meer af geraakte, ondanks verwoede pogingen.
En dat brengt ons bij de mens Gould. Hij stamde uit een puriteinse familie, en hij is zijn hele verdere leven in essentie puritein gebleven, toch in overdrachtelijke zin. Een man die de wereld zeer rationeel en moreel hoogstaand benadert. Ondanks zijn seksuele escapades. Voor hem was muziek het hogere of het diepere, zo je wil. Maar die muziek moet ook moreel hoogstaand zijn. Hij voelde zich thuis in de barokwereld van Bach en Handel, of later zelfs in die van Beethoven. Maar allerminst in die van de romantiek. Hij verafschuwde zelfs de hedonistische wereld van Mozart. Wanneer het in de muziekgeschiedenis er weer rationeler aan toe ging, voelde hij zich weer op vertrouwd terrein. Hij was een hevige aanhanger van Schönberg. Zijn motorboot heette Arnold S. Hij beschouwde de muziek van Schönberg zelfs van de allerbeste ooit geschreven. De muziek vanWebern verafgoodde hij. Op muzikaal gebied bleef hij puritein.

Autistisch


Bovendien was Glenn Gould superintelligent en grappig. Op vele manieren. Hij schreef ooit een geestige fuga voor vier stemmen en strijkkwartet: 'So you want to write a fugue?'. Van hetzelfde soort muzikale humor als het lied 'I hate music' van zijn goede vriend – vijand Leonard Bernstein. Maar wat zijn leven nog het meest moet gemodelleerd hebben, was het feit dat hij licht autistisch was. Dat veronderstelt men nu althans. Hij kon bewust provocatief zijn. Maar veel van zijn excentriciteiten zullen ook tot die ziekte terug te voeren zijn.
Op het einde van zijn leven trok hij zich meer en meer in de eenzaamheid terug. En zijn ideale plek waren de eindeloze ijsvlaktes van het noorden van Canada. Glenn Gould is een vreemde eenzaat om naar te luisteren, naar wat hij te vertellen heeft.
Lucas Huybrechts
All Is Calm
woensdag, oktober 03, 2012
Vandaag in Late Night naast o.m. Gonzales, Willis Earl Beal, Kyle Shepherd en Willits + Sakamoto ook 'The Sea and The Bells' van Rachel's, een Amerikaans kamerorkest tussen klassiek en rock, rond Rachel Grimes, Christian Frederickson en toen ook nog Jason Noble. Hij overleed deze zomer in augustus. Maar hij was wel de man die Rachel’s in 1991 op de sporen zette. Eerst als solo-project, maar dan al snel met Frederickson en Grimes. Ze brachten samen acht platen uit, tussen 1995 en 2005. Met dan in 1996, als derde, de plaat die wij vandaag nog eens integraal op u loslaten; 'The Sea and the Bells'. Geïnspireed op Pablo Neruda's 'El mar y las campanas', de postuum verschenen bundel met zijn laatste gedichten, aangetroffen op zijn schrijftafel na zijn dood.
Shut Up, Little Man!
dinsdag, oktober 02, 2012
Bij de Late Night van vanavond hoort een disclaimer: "Ons vakmanschap drink je met verstand.". Maar daar denken veel muzikanten blijkbaar toch fundamenteel anders over en dus serveren we straks dronkemansgebral uit alle windstreken. We hebben voor de gelegenheid ook één nummer integraal laten uittikken door de collega's van de dienst ondertiteling. Een track uit "Shut Up, Little Man!", een plaat rond twee heren met een serieus alcoholprobleem uit San Francisco, Peter J. Haskett en Raymond Huffman. Hun buurman was zo vrij om hun zattemansconversaties op te nemen en op cd uit te brengen. Met daarbij ook een paar van de telefoonfratsen die hij met hen uithaalde. Dit soort ongein:
[phone rings] Nova Express Times: Hello? Ray: Is anybody there? Nova Express Times: Yeah good evening. Ray: Yes who am I speaking to? Nova Express Times: Hi I'm calling on behalf of the Nova Express Times. And I'd like to ask you a few questions for a survey I'm conducting on alcoholism and how it effects all of our lives? Ray: I'm sorry would you repeat that first thing again? Nova Express Times: Sure, I'm uhh with the Nova Express Times and I'd like to ask you a few questions for a survey we're conducting. Would that be ok? Ray: Hell no. I don't have to answer any fuckin' questions. You wanna... you wanna pay you and get questions... answers but... who's it... I mean exactly who do you work for? Nova Express Times: I work for the Nova Express Times. It's a newspaper sir. Ray: Well [unintelligible] Nova Express Times: Pardon me? Ray: I'm not answering to that bullshit. Nova Express Times: OK. Sir are you... have you been drinking this evening? Ray: Absolutely. Nova Express Times: You have? Ray: Well of course. Nova Express Times: How many... how many drinks do you... do you partake in each day? Ray: None of your fuckin' business. Goodbye and... take your god damn... thing somewhere else OK? Nova Express Times: You're obviously an alcoholic sir. Maybe you can reach out to us. Ray: Heh heh heh heh heh! Hey listen, listen. I'll tell you what. I have been drinking for more than sixty fuckin' years. Nova Express Times: That's amazing sir. Ray: So... and so I... I mean you're some little asshole with... tryin' to do something, I... OK... Nova Express Times: Sir do you think you're... you're trying to cover over umm your latent homosexuality or something? Ray: Heh heh heh heh. Piss on you. Heh heh heh heh heh. [phone hangs up]
Valentin Silvestrov
maandag, oktober 01, 2012
Gisteren werd componist Valentin Silvestrov 75, één van de interessantste stemmen uit de voormalige Sovjet-Unie. Een man die de laatste jaren fors in de belangstelling is gekomen. Hij dankt dat voornamelijk aan het platenlabel ECM, dat eerder al outsiders als Pärt en Kancheli populair maakte. Maar daarvoor was ook het Vlaamse cd-label Megadisc al goed bezig. Zij zorgden ervoor dat zijn muziek in onze contreien iets minder onbekend was dan in de rest van Europa. Ook op het appèl vandaag in Late Night: Tin Hat, Geert Waegeman en John Surman.
Klara © 2015