Ai las e que fan miey huelh
vrijdag, november 30, 2012
Vandaag in Late Night gedichten van de troubadours: mediterrane stemmen over lang vervlogen liefde, met centraal de lp/cd ‘Chansons des Troubadours’ van Jean-Marie Carlotti in samenwerking met jazz-trompettist Michel Marre. Maar daarnaast o.m. ook de belangrijkste naam als we het over research naar het werk van de middeleeuwse troubadours in de Languedoc hebben; Gérard Zuchetto. Hij is auteur, componist, producent, uitgever maar vooral ook uitvoerder. In 1985 richtte hij het "Centre de Recherche Trobar" op, in 2000 startte hij "Trob'Art Productions" en zijn CD-reeks "Troba Vox". Zijn materiaal haalt hij bij de 12de en 13de eeuwse troubadours waarvoor hij de originele manuscripten bestudeert.
De grote droefheid van herinneringen…
donderdag, november 29, 2012
Vandaag in Late Night "A-Coustic Guitar Music", de fenomenale gitaarmuziek van wijlen Jos Steen. Een muzikaal genie in zijn eigen universum. Hij overleed begin september in zijn huisje in de Ardennen. Maar wij zijn hem nog lang niet vergeten. Jos Steen was niet alleen zanger en gitarist, one man band, maar bespeelde ook virtuoos stofzuiger, garagepoort, regenton en Nicht Ganses Wohltemperierter Klavier. Het maakte eigenlijk niet uit welk instrument je hem in zijn handen duwde, hij kon er altijd iets boeiends mee doen, bijvoorbeeld het verbranden. Zijn muziek was freefolkblues, psychedadadelica & no-hip-bop-hop. Wie had gedacht dat surrealisme en blues zo konden samenleven? En hij was ook schilder, en schrijver en uitgever. Zijn huis op de heuvel was een museum. Hij schilderde een stripverhaal zo dik als een bijbel. Hij maakt schitterende, absurde collages. En gaf zijn nummers titels als "Toen de haan kraaide hij niet meer", of "De grote droefheid van herinneringen". Daarnaast in Late Night ook muziek van Myrddin De Cauter, Osvaldo Golijov, Kevin Coyne èn Linda Perhacs. Haar plaat “Parallelograms” is een vergeten meesterwerkje van de akoestische folk.
Iedereen Cage
woensdag, november 28, 2012
Dit weekend pakken wij uit met de derde editie van Iedereen Klassiek en daarvoor trekken we naar het Concertgebouw in Brugge. Maar we zetten ook de halve binnenstad op zijn kop. In het kader van Iedereen Klassiek gaan we ook proberen om met zoveel mogelijk verschillende instrumenten het stilte-werk van John Cage uit te voeren. Inschrijven daarvoor kan nog altijd via onze website www.klara.be. Cage wordt dit jaar zowat overal herdacht en dat heeft alles te maken met de internationale liefde voor de ronde getallen. Hij werd dit jaar precies honderd jaar geleden geboren, op 5 september van 1912 in L.A. en hij stierf 20 jaar geleden in New York, op 12 augustus van 1992, kort voor zijn 80ste verjaardag. In oktober werd u bij ons al een hele week in de klankwereld van Cage ondergedompeld, maar dat was uiteraard maar een fractie van zijn hele oeuvre. Er is nog zeer veel op de plank blijven liggen, maar daar gaan we vanavond in Late Night weer iets aan doen, met o.m. een lang fragment uit Indeterminacy. Een performance uit 1959, met twee zelfstandige lagen; teksten en een stroom van anekdotes van John Cage, in combinatie met de piano en electronica van David Tudor.

In   the   poetry   contest   in   China           by

  which   the   Sixth   Patriarch   of   Zen   
Buddhism   was   chosen,                      there
 were   two   poems.                             One
said:                         “The   mind   is   like
  a   mirror.                             It   collects
  dust.                              The   problem   is
          to   remove   the   dust.”
                  The   other   and   winning   poem
          was   actually   a   reply   to   the   
first.                              It   said,
              “Where   is   the   mirror   and   where
  is   the   dust?”           ¶
      Some   centuries   later   in   a   Japanese
  monastery,                        there    was    a
   monk            who    was    always    taking
baths.
         A    younger    monk    came    up    to
him    and    said,                        “Why,
                 if    there    is    no    dust,
                   are    you    always    taking    
baths?”                                        The    
older   monk   replied,                        “Just
  a    dip.                                No    why.”
I.M. Simeon ten Holt (1923 – 2012)
dinsdag, november 27, 2012
Vorige zondag, op 25 november is in Alkmaar de Nederlandse componist Simeon ten Holt overleden. Hij was 89. Ten Holt maakte zich niet echt geliefd bij zijn vakbroeders. Hij was een eenzaat. Maar zijn muziek vond wel wereldwijd weerklank. Vooral dan zijn heerlijk lange meesterwerk: Canto Ostinato. In dat werk uit het gezegende jaar 1976 hebben de 4 pianisten heel wat eigen inbreng: ze bepalen zelf hoe lang de verschillende modules van het werk herhaald worden. Canto Ostinato is een van de populairste werken uit de klassieke muziek van de afgelopen decennia, goed voor tienduizenden verkochte cd’s. Wij laten die culturele elementaire deeltjes vandaag bij wijze van In Memoriam nog eens weerklinken. Simeon ten Holt (24 januari 1923 – 25 november 2012), niet alleen een zeer groot kunstenaar, maar voor wie hem mocht kennen ook een schat van een mens.
Klara & AB present ... An Evening with Laika - 26.01.13
maandag, november 26, 2012
Groot nieuws from outer space! Op zaterdag 26 januari 2013 slaat ons zusterprogramma Laika de handen in elkaar met de AB voor een heuse Laika Night; "... An Evening with Laika". Samen met Lies Steppe, Philippe Cortens en Mauro Pawlowski wordt een verfijnd muziekprogramma in elkaar gepuzzeld met o.m. Christian Fennesz, William Basinksi, Anthony Pateras, Samara Lubelski, Mittland Och Leo èn de gelegenheidsreünie van Mauro en zijn Evil Superstars. Wij lopen vandaag in Late Night alvast even warm voor dat evenement met een stevige portie Fennesz. Daarnaast ook muziek van Finn, Astro Can Carvan, Alvarius B., Kreng en The Beach Boys.
Dag Simeon...
maandag, november 26, 2012
Gisteren overleed Simeon ten Holt op 89-jarige leeftijd. Ten Holt is wellicht het meest bekend van 'Canto Ostinato', waar hij jarenlang aan werkte. Dat stuk ging in 1979 in première, om uit te groeien tot één van de meest bekende werken uit de hedendaagse Nederlandse klassieke muziek. Het bestaat uit 106 secties waar de muzikanten dan door kunnen navigeren. En dat kan in zeer uiteenlopende gedaantes. Er zijn onder meer versies voor twee piano’s, vier piano’s en voor piano’s en marimba. En er is sinds een paar jaar ook een harpversie. Maar ook op orgels of op synthesizers klinkt het nog altijd als Canto Ostinato; letterlijk een hardnekkig aanhoudend gezang, waarbij tijd en ruimte los van elkaar komen te staan. Het is muziek die vaak gebruikt wordt om bij te mediteren, om te rusten of om juist geïnspireerder te kunnen werken. Muziek met een menselijke hartslag, die, als je dat toelaat, onder je vel kruipt. Morgen nog eens te horen in Late Night...

Autumn Falls Festival
vrijdag, november 23, 2012
Vandaag in Late Night een uitgebreide vooruitblik naar de derde editie van het Autumn Falls Festival. Een mix van headliners en opkomend talent, verspreid over zes Brusselse concertzalen, van 26 november tot 2 december. Wij focussen op Deerhoof, Lower Dens, Great Lake Swimmers, Kiss The Anus Of A Black Cat, Eric Chenaux, Do Make Say Think, Three Mile Pilot en vooral Shearwater! Met nog eens integraal hun plaat 'Palo Santo' uit 2006. Shearwater, genoemd naar een obscure zeevogel die zelden geobserveerd wordt, zet de luisteraar geregeld op het verkeerde been. Niet uit dwarsheid, maar omdat voor zanger en songschrijver Jonathan Meiburg schoonheid en lelijkheid een Siamese tweeling zijn die zelfs de knapste chirurgen niet kunnen scheiden. Daarom is 'La dame et la licorne', een haast klassieke compositie waarin santo Jonathan twijfelt tussen de stem van een koorknaap en die van Mark Hollis, geïnfecteerd met gitaarnoise en radioruis. Daarom dreigt het venijnige antigebed 'Hail, Mary' ('Hail, Mary, full of death') een paar keer te derailleren, maar blijft het uiteindelijk toch op de sporen. Ook songs met minder scherpe contrasten ('Red Sea, Black Sea', met Meiburg snauwend en klagend als de jonge David Byrne, of 'Seventy-four, Seventy-five', een kwaaiige rocker met een statige trompet, of 'Failed Queen', met een krassende viool als rouwklager) puilen uit van de verrassende, maar nooit opzichtige, laat staan irriterende details. Zelfs in songs zonder aanwijsbare stoorzenders (het titelnummer, wiegend op een bijna sacrale fingerpicking-gitaar; 'Sing, Little Birdie' met zijn naïeve glockenspiel) sijpelt er, vraag ons niet hoe, door de kieren een unheimlich sfeertje binnen. Dat er op 'Palo Santo' - letterlijk: heilige stok, 't is de naam van een Zuid-Amerikaanse boomsoort - een nummer staat dat 'Johnny Viola' heet, is niet verrassend: dat was de bijnaam die Nico aan John Cale gaf, en aan wie is deze cd opgedragen? Christa Päffgen, aka Nico!
A la française
donderdag, november 22, 2012
Vandaag in Late Night voornamelijk muziek voor film & podium van Michel Portal, Louis Sclavis en Pascal Comelade. Met o.m. de integrale cd ‘Musiques de Cinemas déjouées avec des amis jazzmen’ van Michel Portal. Maar ook zijn spooky filmmuziek op maat van de Franse regisseur en scenarist François Dupeyron voor zijn film 'La Machine'. Het van de pot gerukte verhaal van een hersenspecialist die een apparaat heeft ontwikkeld om van brein te wisselen en zo bijvoorbeeld bloeddorstige psychopaten terug op het rechte pad te brengen, maar dat loopt uiteraard niet zoals gepland. Een filmvehikel met de onvermijdelijke Gérard Depardieu. In 1994 was dat nog decretaal verplicht.


Louis Andriessen
woensdag, november 21, 2012
Vandaag in Late Night recente cd's van o.a. Arvo Pärt en Sufjan Stevens en fragmenten uit Anaïs Nin en De Materie van Louis Andriessen. Zijn magnum opus, een werk voor koor en orkest dat hij maakte in de periode van 1984 tot 1988, waarin hij onderzocht hoe de geest de materie beïnvloedt en andersom. Het bestaat uit vier delen die verwijzen naar beslissende momenten uit de Nederlandse cultuurgeschiedenis en wij focussen vandaag op de delen twee en drie, rond het zevende visioen van de 13e-eeuwse mystica Hadewijch en de abstracte schilderkunst van Piet Mondriaan.
Heden Haden
dinsdag, november 20, 2012
Vandaag een Late Night met Charlie Haden in duetten met Keith Jarrett, Ornette Coleman, Egberto Gismonti, Carlos Paredes en Jim Hall. Hadens roots liggen eigenlijk niet in de jazz maar in de country-and-western. Hij had al op heel jonge leeftijd een eigen radioprogramma in Nashville samen met zijn vader en zijn moeder; 'Uncle Carl Haden and the Haden Family'. En zo stond de kleine Charles Edward al heel vroeg kniediep in de country muziek. Wij laten o.m. een ontroerend archiefstukje horen uit zijn cd Rambling Boy. Cowboy Charlie was toen hoop en al 2 jaar, maar kon al jodelen als de beste.
Inside Looking Out
maandag, november 19, 2012
Vandaag in Late Night nog eens de titelloze soloplaat van Mark Hollis, de voorman van Talk Talk, die zich na die cd zo goed als volledig uit de muziekwereld teruggetrokken heeft. Plus nieuw straf werk van Dez Mona, de band rond Gregory Frateur en Nicolas Rombouts. True Bypass, de samenwerking van Chantal Acda met Craig Ward. De tweede plaat van Blackie & The Oohoos, ‘Song For Two Sisters’, zijnde de zusjes Loesje en Martha Maieu. Chapelier Fou, het eenmansproject van de Fransman Louis Warynski. En dan ook Bruno Vansina Quartet ft. Steve Nelson en hun 'Stratocluster'.
Allelujah! God's Pee!
vrijdag, november 16, 2012
Vandaag een Late Night met Tuxedomoon, Elliott Carter, Hans Werner Henze, Giya Kancheli en het Canadese postrockcollectief dat vorige week nog in onze contreien was; Godspeed You! Black Emperor. Allesbehalve een gewone band. Voor hen bestaan vaste bandleden, reünies of promo-tournees niet. Ze stoppen als ze daar zin in hebben en verschijnen terug op het podium als dat hen uitkomt. Na een stilte van tien jaar komen ze nu aanzetten met ’Allelujah! Don’t Bend, Ascend’, een plaat met daarop vier stukken: twee van twintig en twee van ruim zes minuten. Het indrukwekkendst is Mladic, dat vervreemdt en bedwelmt, als een locomotief op stoom komt om daarna een agressieve Balkanpolka te worden die steeds meer vrees inboezemt. Voor momenten van verstilling is daarna pas tijd. Godspeed klinkt imposanter dan ooit.
Ellen Schoenaerts
donderdag, november 15, 2012
Strange Weather straks in Late Night, de plaat waarmee Marianne Faithfull een kwarteeuw geleden indruk maakte. Met dank aan vele muzikale vrienden, zoals Bill Frisell, Dr. John en Hal Willner. Voorts een vooruitblik naar Crossing Border, muziek van Dans les Arbres, Trio M, de samenwerking tussen Arild Andersen, Tommy Smith en het Scottish National Jazz Orchestra, én de verbluffende debuutplaat van Ellen Schoenaerts. Een hevige mevrouw, ze zingt niet als een klassieke nachtegaal, blijft altijd ver uit de buurt van de middelmaat, maar ze maakt haar punt met verve. Haar debuut heet dan ook “Feiten.” Een moedige plaat, momenteel zowat dè favoriet van onze muziekman Christophe Verbiest, (cv) voor de vrienden van Humo. Het begint voor Ellen S. met spelen en schrijven tegelijkertijd, vertelde ze eerder deze week bij de collega’s van Reyers Laat. Wij zijn vooral weg van deze nummers: “Ik doe heel erg mijn best om mijn leven leuk te vinden”, "Hier sterft de mens" en "Duet (Afscheid van het manschap P.)". Straf Spul. Punt.
Latin Playboys
woensdag, november 14, 2012
Toen David Hidalgo, de liedjesschrijver van Los Lobos, in 1993 zijn nieuwste nummers, die hij aan de keukentafel met een 4-sporenrecorder opgenomen had, aan producer Mitchell Froom liet horen, vielen ze direct in de smaak. Meer nog, niet alleen vond Mitchell ze goed genoeg om ze in ongeveer die demo-vorm uit te brengen, hij wilde ook zelf maar wat graag in die band spelen. Louie Pérez van Los Lobos mocht ook meedoen, net als geluidsmagiër Tchad Blake. Samen vormden zij 'Latin Playboys', een band als geen andere, die zich niet liet beperken door vaste songstructuren of een traditioneel opnameproces. Straatgeluiden, onaffe liedjes en lofi-gepriegel waren bijkans hun trademarks. Ze brachten zo twee platen uit, de eerste titelloze Latin Playboys in 1994, en Dose, in 1999. Daarnaast vanavond in Late Night ook Six Organs of Admittance en heel veel Belgische zjazz.

Conlon Nancarrow
dinsdag, november 13, 2012
Vandaag brengen wij in Late Night nog eens een ode aan de pianolastudies van Conlon Nancarrow, dit jaar 100 jaar geleden geboren. Met naast Nancarrows eigen pianolaklanken ook de arrangementen van Yvar Mikashoff door het Ensemble Modern en bewerkingen door Jason Moran, Calefax reed Quintet en Bang on a Can.


Black Mystery Has Been Revealed
maandag, november 12, 2012
Vandaag in Late Night een hommage aan de briljante fluitist en saxofonist Rahsaan Roland Kirk … zoveel meer dan een wandelend rariteitenkabinet, die op meerdere instrumenten tegelijk blies, zijn eigen instrumenten bouwde en grappen uithaalde op het podium. Kirk was ook gewoon een oneindig creatieve artiest, en wellicht is er geen andere improviserende saxofonist die zich kan meten aan zijn alomvattende techniek waarmee hij elk aspect van jazz aankon, van Dixieland tot freejazz.
Op naar 11 november
vrijdag, november 09, 2012
Vandaag staan ook wij al even stil bij het einde van de Grote Oorlog. En dat doen we met Armistice 1918 van de hedendaagse Amerikaanse jazzpianist Bill Carrothers en zijn vrouw Peg. Naast een sereen anti-oorlogsstatement en een meeslepende audio-documentaire over de Eerste Wereldoorlog is dat ook een verhaal over liefde en afscheid. Met aan Bill en Peg Carrothers' zijde drummer Bill Stewart, bassist Drew Gress, cellist Matt Turner, percussionist Jay Epstein en Mark Henderson op basklarinet. En dan ook een klein mannenkoor, gevormd door de muzikanten, producers en de opnametechnici. De cyclus is opgebouwd rond een jong liefdespaar. En het eerste deel bestrijkt de gelukkige tijd net voor de oorlog. Maar dan klinkt de roep om de wapens op te nemen en volgt het afscheid...
The Beginning and the End of All Things
donderdag, november 08, 2012
Vandaag in Late Night 'Parallel Worlds', de debuutplaat van de Amerikaanse trompettist Dave Douglas. Plus Peter Broderick, Sundog, Valgeir Sigurðsson en muziek van Christian Fennesz bij een kunstfilm van de Oostenrijkse regisseur Edgar Honetschläger. AUN - The Beginning and the End of All Things. Ondergedompeld in Japan, maar met een vleugje Brazilië. Een verbeelding van elementen uit de filosofie van Claude Lévi-Strauss en het Japanse Shintoïsme. Gesneden koek voor Christian...
A Case of Joni Mitchell
woensdag, november 07, 2012
Wij verhuizen vandaag in Late Night van de States naar Canada, want onze favoriete Canadese is jarig. Joni Mitchell wordt 69. En dat vieren we met een reeks fraaie covers van Joni Mitchell-songs, door o.m. Keith Jarrett, James Blake, Björk, Brad Mehldau, Kenny Werner en Saxkartel. Daarnaast horen we de jarige ook zelf, zij aan zij met Charles Mingus, een paar maanden voor zijn dood op 5 januari van 1979. 11 nummers, waarvan 4 van Mingus, 3 nieuwe maar ook zijn eerbetoon aan Lester Young, "Goodbye Pork Pie Hat", voor de gelegenheid van tekst voorzien door Joni Mitchell. Het enige nummer dat Mingus zelf niet meer meemaakte was "God Must Be a Boogie Man", dat kwam maar tot stand twee dagen na zijn dood.
Don't Stop Thinking About Tomorrow
dinsdag, november 06, 2012
Vandaag in Late Night: Meet the President III, met campaign songs, odes, satires en collages rond de Amerikaanse presidenten Carter, Reagan, Clinton, Bush en Obama. Met als hoogtepunt het nummer "The Wit And The Wisdom Of Ronald Reagan", zijnde zes seconden stilte. En daarnaast ook o.m. een alleraardigste bijdrage van Jello Biafra, punkicoon tegen wil en dank, een van de allerfelste Amerikaanse gewetens. De man die zijn cultstatus verwierf als brulboei bij de legendarische Dead Kennedys, maar daarnaast ook een indrukwekkende carrière als spoken-wordartiest heeft uitgebouwd. Hij is ook de oprichter en eigenaar van Alternative Tentacles, het platenlabel waarop wij ook deze opname vonden; Clinton Comes to Long Beach. (If Evolution Is Outlawed, Only Outlaws Will Evolve - Alternative Tentacles 201.)
I.M. Elliott Carter
dinsdag, november 06, 2012
Gisteren overleed de gerenommeerde Amerikaanse componist Elliott Carter. De laatste rasechte modernist. Elliott Carter was 103 en dus stonden zijn activiteiten op een iets lager pitje dan pakweg 40 jaar geleden, maar hij was nog altijd productief. En ook in zijn recentere composities slaagde hij er nog steeds in om te doen wat hij al zestig jaar deed: toonaangevende en vernieuwende bijdragen afleveren aan de hedendaagse muziek. Carter was misschien wel een van de belangrijkste vernieuwers van de twintigste-eeuwse muziek in de Verenigde Staten. Neo-klassiek in de jaren 40, compromisloos in de jaren 50, ongenadig voor het minimalisme van de jaren 60 en 70, en in elk geval veeleisend voor de uitvoerders van zijn werk. Op 14 april van 2005 ging het Vlaams Radio Orkest o.l.v. Martyn Brabbins in de Singel in Antwerpen aan de slag met Elliott Carters symfonische drieluik met als ondertitel “Ik ben de prijs van de voorbijsnellende hoop.” Maar dan in het Latijn. Als componisten op leeftijd hun werk met Latijnse titels tooien, betekent dat meestal dat ze de toekomst niet al te vrolijk tegemoet zien. Toen Carter in 1993 aan dit werk begon liep hij al tegen de negentig en was hij bang dat hij het einde niet zou halen, maar kijk, in 2012 was hij nog altijd Alive and Kicking. Die ondertitel ontleende hij aan een zinsnede uit een lange en in het Latijn gestelde poëtische ontboezeming met de titel 'Bulla' van de zeventiende-eeuwse metafysische en rooms-katholiek mystiek geïnspireerde Engelse dichter Richard Crashaw. De zeepbel als metafoor voor de kwetsbaarheid van de kunst en van de hoop. How nice. Dank u Elliott.
Please, Mr. Nixon
maandag, november 05, 2012
Wat gaat er om in de president van Amerika als hij op staatsbezoek is? Dat is het eigenlijke thema van Nixon in China, de opera die John Adams in 1987 op de wereld losliet. Visioenen van een betere wereld en nostalgische mijmeringen, losgezongen uit de historische feiten. Vandaag in Late Night de hele eerste Acte.
Oh Me Oh My
vrijdag, november 02, 2012
Een stevige portie Weird America vandaag in Late Night, met o.m. Espers, Larkin Grimm, Animal Collective, CocoRosie, Jackie-O Motherfucker èn Devendra Banhart. Van deze laatste krijgt u "Oh Me Oh My…The Way the Day Goes by The Sun Is Setting Dogs Are Dreaming Lovesongs of the Christmas Spirit" volledig. Een album vol eenvoudige folky liedjes met vreemde en behoorlijk surrealistische teksten. Ruwe demo's die in oktober van 2002 zo op plaat werden uitgebracht via Young God Records. De titel komt uit een van Banharts oudste nummers; "Sunrise (A Long Time Ago)". Devendra Banhart groeide zelf op in Venezuela, maar verhuisde naar LA om er te gaan studeren aan een kunstacademie. Daar was het dat hij, beïnvloed door muzikanten als Fred McDowell, Mississippi John Hurt en Karen Dalton, zijn eigen liedjes begon te schrijven en werd opgepikt door Michael Gira. Daarna ging het snel, zeer snel, met zijn reputatie en zijn carrière.
Ezra Pound
donderdag, november 01, 2012
Vandaag 40 jaar geleden stierf Ezra Pound in Venetië. Die kleurrijke en omstreden Amerikaanse dichter schreef ook heel veel muziek, o.a. voor zijn maîtresse, de violiste Olga Rudge. Zijn fascistische sympathieën en zijn anti-Amerikaanse haatuitzendingen vanuit Italië werden hem niet in dank afgenomen. Maar volgens zijn eigen dochter was Pound "niet links of rechts en moet je zijn epische gedicht Cantos helemaal lezen èn echt begrijpen om dat te kunnen inzien".
Klara © 2015