Es geht' eine dunkle Wolk herein
donderdag, februari 28, 2013
Vandaag een Late Night rond een van onze favoriete Duitse hedendaagse componisten; Heiner Goebbels. Van de progrock van Cassiber tot zijn werk met Heiner Müller en de magistrale installatie Stifters Dinge. Met centraal zijn 'Der Mann im Fahrstuhl', op tekst van de Duitse toneelschrijver Heiner Müller. Müllers verhaal vertelt over een man die op weg is in de lift naar zijn baas om een belangrijke opdracht in ontvangst te nemen, maar in de lift raakt de tijd ontregeld, en bij het uitstappen bevindt hij zich op een Peruviaanse hoogvlakte. Onze opname van 'Der Mann im Fahrstuhl' werd gemaakt in maart van 1988 in New York, door een Allstar-band, met onder meer Arto Linsday, Don Cherry, Fred Frith, Charles Hayward, George Lewis en Ned Rothenberg.
Down By The Salley Gardens
woensdag, februari 27, 2013
Vandaag in Late Night de Ierse dichter W.B. Yeats als inspiratiebron voor o.m. Christy Moore, Michael Tippett, Joni Mitchell, Jonathan Harvey, George Benjamin en John Tavener. Yeats was ook een mysticus en een politicus, maar geen muzikant. En toch inspireerde hij een indrukwekkende verzameling muzikanten om zijn teksten op muziek te zetten. Helemaal vreemd is dat niet, want Yeats had het niet zo voor opzettelijk obscure poëzie en wilde graag een breed publiek bereiken. Enter bv. Joni Mitchell en haar "Slouching Towards Bethlehem (Based on a Poem by W.B. Yeats)". Met trage, donderende drumslagen verklankt Vinnie Colaiuta daarin het naderende gevaar: het monster nadert, het weet zijn uur gekomen. Joni Mitchell staat aan de grond genageld: het beest heeft het lichaam van een leeuw en het hoofd van een man. Zijn blik, zingt ze, is even genadeloos als de zon. Het beest is uit een diepte gekomen, waar het twintig eeuwen lang verdoken zat, gevangen in een schrikwekkende nachtmerrie. Maar nu neemt zijn woede eindelijk vorm aan. 'Surely some revelation is at hand': er moét wel een openbaring ophanden zijn, denkt Mitchell. Maar in het lied klinkt geen paniek. Joni Mitchell was 47 toen ze het in 1991 opnam, als een van de songs op haar intimistische album Night ride home. Waren het donkere tijden? Nu ja... de Eerste Golfoorlog was bezig, waarin de VS uiteindelijk Irak terug zouden drijven ten koste van tienduizenden mensenlevens. Maar 9/11 was nog tien jaar weg. Als Mitchell in operatie Desert Storm al het einde van een tijdperk zag, was ze behoorlijk pessimistisch. Of anders erg visionair. Misschien speelde iets anders mee. 'Slouching towards Bethlehem' is niet zomaar een tekst. Het is een persoonlijke bewerking door Mitchell van 'The second coming' van William Butler Yeats. Hij publiceerde het gedicht in 1920. Hij was diep onder de indruk van het einde van de Eerste Wereldoorlog, een gebeurtenis die hem - getuige daarvan de verschillende bewaarde versies van het gedicht - in gedachten terugvoerde naar de revoluties in Frankrijk, Ierland, Rusland en Duitsland. Zoveel veranderingen zetten de dichter ertoe aan na te denken over de vraag of de wereld niet onderhevig was aan dé grote verandering. Welke verandering dan? De antidemocratische Yeats vreesde dat Europa's leidende klasse teloorging, en dat de westerse beschaving in 2000 een cyclus rond zou maken. De geboorte van Christus, meende Yeats, had voordien al een tweeduizendjarige cyclus beëindigd. Veel tekenen wezen erop dat er een nieuwe omschakeling aankwam. Yeats-exegeten hebben erop gewezen dat de dichter zich in dit gedicht sterk liet inspireren door collega's als Percy Bysshe Shelley (Prometheus unbound) en William Blake (The book of Urizen). En natuurlijk is die hele 'second coming' een bekend gegeven in het christelijke geloof, waar het staat voor de terugkeer van Christus en het Laatste Oordeel. Yeats had geen christelijke bedoelingen, zijn visie was veeleer politiek gekleurd. Enkele regels verwijzen naar de door hem verfoeide Russische revolutie (1917): 'The best lack all conviction, while the worst are full of passionate intensity'. Wat als het irrationele terugkomt, vroeg de dichter zich af. Hij gaf zijn angst vorm: een ruw beest werd het, een soort sfinx. In 1904 had hij het al eens beschreven: toen associeerde hij het met 'extatische vernietiging', wat in zijn conservatieve visie geen louter negatieve gedachte was. Yeats gaf later toe dat zijn gedicht evengoed als een profetie over het naderende fascisme beschouwd kon worden. De woorden gingen een eigen leven leiden. Enkele regels, 'Things fall apart; the centre cannot hold', werden vaak geciteerd in de teleurstelling van de late jaren zestig. Maar in hun bondigheid geven de woorden perfect uitdrukking aan eender welke situatie waarin verlies zwaarder weegt dan vooruitgang. Zowel de auteur Chinua Achebe als de hiphopband The Roots heeft Things fall apart gebruikt als titels voor een boek en een album. De jaren verstreken. In 2002 nam Joni Mitchell haar lied op in een compilatie, Travelogue. De uitgave bevat ook een boekje waarin de songschrijfster verschillende regels songtekst illustreert met een aantal van haar symbolistische schilderijen. De vier doeken die ze bij 'Slouching towards Bethlehem' insluit, zijn veelbetekenend. We zien de Twin Towers branden. We zien George W. Bush de ogen sluiten wanneer een oude vrouw hem langs achteren benadert. Een ander beeld toont een jonge vrouw, borsten bloot, die zich met haar benen rond de nek van Osama Bin Laden schroeft. Wil ze hem opvrijen, of wurgen? Toeval is het niet. In het begin van de 21ste eeuw is 'The second coming' vaak gebruikt in politieke commentaren, als een metafoor voor de oorlog in Irak. Het blijft tot vandaag een van de meest universele gedichten van Yeats.
Muskatnuss, Herr Müller, Musskatnuss !
woensdag, februari 27, 2013

Afscheid van (pdw), "Wapen in strijd tegen bullshit"

Belga
wo 27/02/2013 - 16:49In een vol crematorium in Lochristi hebben familie, vrienden, sympathisanten en tal van bekende koppen uit de Vlaamse mediawereld vanmiddag afscheid genomen van Patrick De Witte. Volgens de directeur van het crematorium waren er 750 mensen aanwezig.
Vanmiddag vond in Lochristi de afscheidsplechtigheid plaats van Patrick De Witte, beter bekend als (pdw). De Witte, onder meer columnist, televisiemaker, muzikant en hoofdredacteur van P-magazine, overleed vorige week dinsdag aan de gevolgen van een hartfalen.
In onze strijd tegen de bullshit verliezen we een van onze sterkste wapens
Nigel Williams
Op de afscheidsplechtigheid waren onder meer vele collega's van Patrick De Witte aanwezig. Zo namen muzikanten als Jean Blaute en Patrick Riguelle afscheid van (pdw), net als acteurs als Josse De Pauw en Bart De Pauw en tal van journalisten van radio, tv en de geschreven pers.
Josse De Pauw was op de afscheidsplechtigheid vol lof over (pdw). "Patrick zette zijn bril op z'n voorhoofd omdat hij met zijn hersens keek", klonk het.
"In onze strijd tegen de bullshit verliezen we een van onze sterkste wapens", zei comedian Nigal Williams. "Een hele generatie verliest zijn woordvoerder. Dagelijks zullen we ons afvragen wat Patrick over een bepaald onderwerp zou gezegd of geschreven hebben. Maar we zullen voor niemand ons muil houden." Ook andere comedians als Kamagurka, Henk Rijckaert en Lieven Scheire waren aanwezig op de afscheidsplechtigheid.
Frank Beke, ex-burgemeester van Gent en ook een goede kennis van De Witte, waardeerde (pdw) dan weer voor "zijn zelfverzekerde tegendraadsheid". "Wat niet wil zeggen dat je soms twijfelde ook, twijfel over wat je wilde bereiken in dit leven, in deze samenleving van vrije mensen zonder god of gebod."
Er was ook heel wat livemuziek tijdens de herdenking, onder meer van Jean Blaute en Patrick Riguelle. Er waren tevens nummers te horen van The Who, Bob Dylan en David Bowie.




Just As You Are
dinsdag, februari 26, 2013
Volgens een hardnekkige mythe is de muziek van natural born socialist Robert Wyatt 'moeilijk'. Zijn plaat 'Cuckooland' uit 2003 lijkt dat aanvankelijk te bevestigen: het is een bijzonder taaie brok, die pas afklokt na ruim 75 minuten. Maar geduld doet wonderen: na acht luisterbeurten konden we al niet meer geloven dat we eerst nog twijfels over de plaat hadden gekoesterd! Wyatt (door Ryuichi Sakamoto terecht omschreven als 'the saddest voice in the world') bouwt al ruim 40 jaar aan een volstrekt unieke wereld, een door jazz en pop ingesloten vrijplaats waar politiek en poëzie geen erfvijanden zijn. Als hij onze gebrekkige gastvrijheid voor asielzoekers hekelt ('Forest'), de onschuldige slachtoffers van de Golfoorlogen herdenkt ('Lullaby for Hamza') of Donald Rumsfelds cynische opmerking over 'Old Europe' van antwoord dient ('Old Europe') - overigens alle drie teksten van Wyatts vrouw en beschermengel Alfie Benge - dan is dat geen doodsreutel uit de bek van een overjarige soixante-huitard, maar een welgemeende, pakkend geformuleerde aanklacht. En er staat - buiten de protest songs - nog veel meer fraais op 'Cuckooland': een jazzy Jobim-cover ('Insensatez'), gevatte woordspelletjes ('icon tact'), een hypnotiserende lament ('Foreign Accents'), een grappige inkijk in Huize Wyatt-Benge ('Lullaloop') en een pleidooi voor verdraagzaamheid verpakt als - faut le faire! - een apologie van de wijfjeskoekoek ('Cuckoo Madame'). Zelfs zijn woordeloze reprise van 'Raining in My Heart' (zie ook Buddy Holly) grijpt resoluut naar de keel.'Cuckooland' was voor collega Christophe Verbiest één van de mooiste en ontroerendste platen van 2003. Vanavond laat hij ze nog eens integraal aan u horen in Late Night.
Candy Bullets And Meredith Monk
maandag, februari 25, 2013
Vandaag een Late Night  met boeiende Meredith Monk-herwerkingen van Björk, Pamela Z, Don Byron, Caetano Veloso en Arto Lindsay, zij aan zij met Merediths eigen klassieke Turtle Dreams-album. Haar ECM-plaat uit 1983 met aan haar zijde voornamelijk Collin Walcott, maar ook Andrea Goodman, Paul Langland, Robert Een, Julius Eastman en Steve Lockwood. Een muzikale blik in het hoofd van een kind, een kind dat speelt, een meisje dat opgroeit. Ester, heet ze. Heur haar wordt langer, maar de vorm van haar gezicht blijft ongeveer hetzelfde. Een plaat die eigenlijk maar de helft van het verhaal vertelt, want er hoort ook dans bij, en beelden...

And Close as This
vrijdag, februari 22, 2013

Vandaag in Late Night 'And Close as This' van Peter Hammill. Plus filmmuziek van Jonny Greenwood, Broadcast, Alberto Iglesias en Sean Noonan. En nieuw werk van 2 Belgische bands; I Do I Do, oorspronkelijk een groep die verrees uit de as van Land, maar nu met een derde worp 'Then' hoofdzakelijk het solowerk van Stefaan Decroos. Jonas Tournicourt hielp wel nog bij het mixen en dan zijn er in twee nummers ook nog Karel Thant en Joeri Verfaille. 'Then' bereikte ons als een alleraardigste blauwe cassette. Het Antwerpse cultcombo Capsule ziet het groter en ramde met 'Chronisch' een plaat in de bus. Een nieuwe schijf voor tijdverdrijf. Opnieuw een verzameling zotte popliedjes, na 'Haunted House' in 2007 en 'Argo Navis' in 2009. Ideaal medicijn bij ernstige griepgevallen of de winterblues.
 Ma fin est mon commencement
donderdag, februari 21, 2013
Op Multiple Voice toonden Eric Sleichim en Blindman hoe oude en nieuwe muziek op een fascinerende manier in dialoog kunnen gaan. Nog in Late Night Colin Stetson, Kronos Quartet, New York Polyphony en het Huelgas ensemble.
woensdag, februari 20, 2013
Vandaag een Late Night met Sufjan Stevens, Brad Mehldau, muziek voor kora van Encre, Olli Koskelins 'Tutte le chorde' en Fred Friths Clearing-album.
Alarm Will Sound
dinsdag, februari 19, 2013
Vandaag komen in Late Night de compositiekwaliteiten van Richard D. James nog eens langsgereden met de Aphex Twin-orkestraties van Alarm Will Sound. Hun plaat 'Acoustica' verscheen in 2005 bij Cantaloupe Music. Ze waren daarmee lang niet het eerste orkest dat zich waagde aan het oeuvre van Aphex Twin. Maar qua omvang staan ze met dat project nog altijd helemaal bovenaan. De nadruk ligt met acht van de dertien nummers zwaar op het album 'Drukqs', maar ook het 'Richard D. James Album' en 'Selected Ambient Works Vol. II' komen aan bod. Sommige nummers, zoals 'Avril 14th', lenen zich vrij makkelijk voor een klassieke interpretatie, maar het zijn toch vooral de versies van de meer ritmisch-spastische nummers die echt indruk maken. De precisie waarmee die nummers worden geïnterpreteerd is echt indrukwekkend. Met snare drums en contrabassen kun je, met een beetje goede wil, zeer strakke drum’n bass ritmes uit een klassiek orkest pompen.
Moon, Don't Come Up Tonight
maandag, februari 18, 2013
Vandaag in Late Night de immer voortreffelijke Theo Bleckmann met de bewerking van David Lang van Lou Reeds 'Heroin', 'Rope House Temper', de nieuwe besmettelijke cd van Razen,  muziek van Alexander Knaifel, Blackadder èn de ontroerende stem van Patty Waters. Alles begon voor haar eigenlijk bij Albert Ayler, de free-jazzpionier en een van de gezichten van het invloedrijke ESP-Disklabel. Toen die Waters in het begin van de jaren zestig opmerkte in een club in New York, sleurde hij haar onmiddellijk mee richting ESP. En zo verscheen daar in ‘66  haar debuutalbum; 'Patty Waters Sings'.
John Coolidge Adams (born February 15, 1947)
vrijdag, februari 15, 2013
Vanavond een Late Night rond een jarige; de Amerikaanse componist en dirigent John Adams. Hij wordt vandaag 66 en wij focussen voor de gelegenheid op zijn ‘Chamber Symphony’. Het eerste deel daarvan is 'Mongrel-airs' gedoopt. 'Mongrel' betekent zoveel als 'bastaardhond'. En volgens Adams dekt dat precies de inhoud van deze muziek. Je meent van alles te herkennen, maar het is moeilijk om te zeggen wat wat is. Een Bruckneriaans staaltje contrapunt klinkt naast een stukje à la Miles Davis en dan lijkt het opeens alsof Schönberg op de loop gaat met country & westernmuziek. Maar een echt citaat is niet echt te bespeuren. De bezetting doet wel sterk denken aan Schönbergs eerste ‘Kammersinfonie op. 9’, een partituur die Adams noot voor noot beheerst als dirigent. Daarnaast komt o.m. ook zijn 'Son of Chamber Symphony' langs en een portie Warner Bros Cartoon-soundtrack van Milt Franklyn en Treg Brown .
Strange Day
donderdag, februari 14, 2013

Vandaag in Late Night nog eens Björk met een weergaloos addendum bij haar zevende plaat 'Biophilia'. Een album dat zich uitstekend leent tot nieuwe interpretaties en remixen. Een aantal daarvan is verzameld op de cd 'Bastards'. Dan is er Christina Vantzou, een Amerikaanse kunstenares, muzikante en componiste, die ondertussen al een tijdje in Brussel woont. In 2011 verscheen Christina’s solodebuutplaat 'No. 1', uitgebracht op het Kranky-label als hun Nummer 159. Maar net als bij Björk mochten die nummers daarna ook een metamorfose ondergaan in handen van remixers, muzikale vrienden van Christina Vantzou. Daarnaast op Klara vanavond o.m. ook Nils Frahm, The Magnetic North, Rebekka Karijord, Dark Dark Dark èn An Pierlé met haar nieuwe sobere vijfde plaat 'Strange Days'. Such a Shame.


The Yellow Prince
woensdag, februari 13, 2013
Vandaag een Late Night met Oren Ambarchi, Graindelavoix, Dez Mona en heel veel John Fahey, de rootsgitarist zonder oorkleppen en de inspirator van creatieve duizendpoten als Jim O’Rourke. Wij halen nog eens zijn "The Yellow Princess" uit de kast. Zijn achtste plaat, uitgebracht in 1968, zijn tweede en laatste op het Vanguard label. De aanzet voor het titelnummer "The Yellow Princess", vond John Fahey bij Camille Saint-Saëns en zijn “La Princesse Jaune”. Hij improviseerde een eind weg op het thema van de ouverture van die opera. Daar begon hij aan in 1954, maar het duurde tot december van 1966 voor hij er mee klaar was.
György Kurtàg
dinsdag, februari 12, 2013
Vandaag een Late Night rond de Hongaarse componist György Kurtàg. Met een bloemlezing uit zijn Játékok, bundels aforistische en heel oorspronkelijke pianowerken, doorsneden met Kurtàgs prachtige Bachbewerkingen. Uitgevoerd door György Kurtàg zelf en zijn echtgenote Marta, vergroeid als zij zijn met die muziek én met elkaar. Een opname die werd gemaakt in juli van 1996 en een jaar later verscheen bij ECM. Kurtág wordt binnenkort trouwens 87, op 19 februari, maar dat wordt niet uitbundig gevierd zoals dat op zijn 80ste wel het geval was. Wij bakken dan zelf maar een Hongaars Taartje.
Pull It Together
maandag, februari 11, 2013
Annuntio vobis gaudium magnum; vandaag in Late Night het debuut uit 1995 van Die Anarchistische Abendunterhaltung! volledig. Plus: Don Cherry, Sylvain Chauveau, Shannon Stephens, Evynd Kang, Jason Staczek en een concerttip voor volgende week woensdag. Dan kruist in de Singer in Rijkevorsel, de Zwitserse jazzpianiste Sylvie Courvoisier de degens met violist Mark Feldman, ooit countrymuzikant in Nashville. Ze componeren samen hedendaagse kamermuziek met veel vrijheid en ruimte. Als duo brachten ze al drie cd's uit op Tzadik en er zit een vierde aan te komen...
vrijdag, februari 08, 2013
Dark Was The Night
vrijdag, februari 08, 2013
Dark Is The Night. Met vandaag in Late Night de gestretchte blues van Michael Pisaro, de eigenzinnige Julia Holter, Masada, Robert Nasveld en het integrale Continuo-album van Avishai Cohen, de Israëlische bassist, pianist en zanger. In 1992 kwam hij in New York aangespoeld, en hij werd daar al snel opgemerkt in de jazzscene. In die New Yorkse beginjaren werkte hij samen met aanstormende talenten als pianist Brad Mehldau en gitarist Kurt Rosenwinkel, om vervolgens door te stoten naar de band van piano-grootmeester Chick Corea. Eind jaren negentig waagde Cohen zich dan aan zijn eerste soloprojecten, waarin hij zich niet alleen als bassist liet horen, maar ook als pianist en zanger. Zijn repertoire is ondertussen een borrelende smeltkroes van oude en nieuwe melodieën waarin Arabische en joodse traditionele stijlen worden verrijkt met losse jazzstructuren en complexe ritmes.
What Do We Do With The Drunken Sailor?
donderdag, februari 07, 2013
Late Night start vanavond uitzonderlijk om 22u30 en er hoort een disclaimer bij: "Ons vakmanschap drink je met verstand.". Maar daar denken veel muzikanten blijkbaar toch fundamenteel anders over en dus serveren we straks dronkemansgebral uit alle windstreken. We hebben voor de gelegenheid ook één nummer integraal laten uittikken door de collega's van de dienst ondertiteling. Een track uit "Shut Up, Little Man!", een plaat rond twee heren met een serieus alcoholprobleem uit San Francisco, Peter J. Haskett en Raymond Huffman. Hun buurman was zo vrij om hun zattemansconversaties op te nemen en op cd uit te brengen. Met daarbij ook een paar van de telefoonfratsen die hij met hen uithaalde. Dit soort ongein:
[phone rings] Nova Express Times: Hello? Ray: Is anybody there? Nova Express Times: Yeah good evening. Ray: Yes who am I speaking to? Nova Express Times: Hi I'm calling on behalf of the Nova Express Times. And I'd like to ask you a few questions for a survey I'm conducting on alcoholism and how it effects all of our lives? Ray: I'm sorry would you repeat that first thing again? Nova Express Times: Sure, I'm uhh with the Nova Express Times and I'd like to ask you a few questions for a survey we're conducting. Would that be ok? Ray: Hell no. I don't have to answer any fuckin' questions. You wanna... you wanna pay you and get questions... answers but... who's it... I mean exactly who do you work for? Nova Express Times: I work for the Nova Express Times. It's a newspaper sir. Ray: Well [unintelligible] Nova Express Times: Pardon me? Ray: I'm not answering to that bullshit. Nova Express Times: OK. Sir are you... have you been drinking this evening? Ray: Absolutely. Nova Express Times: You have? Ray: Well of course. Nova Express Times: How many... how many drinks do you... do you partake in each day? Ray: None of your fuckin' business. Goodbye and... take your god damn... thing somewhere else OK? Nova Express Times: You're obviously an alcoholic sir. Maybe you can reach out to us. Ray: Heh heh heh heh heh! Hey listen, listen. I'll tell you what. I have been drinking for more than sixty fuckin' years. Nova Express Times: That's amazing sir. Ray: So... and so I... I mean you're some little asshole with... tryin' to do something, I... OK... Nova Express Times: Sir do you think you're... you're trying to cover over umm your latent homosexuality or something? Ray: Heh heh heh heh. Piss on you. Heh heh heh heh heh. [phone hangs up]
De anatomie van de melancholie
woensdag, februari 06, 2013
We laten u vandaag in Late Night uitgebreid kennismaken met de nieuwe, tweede cd 'De anatomie van de melancholie' van de Belgische pianist en zanger Jan Swerts. Daarnaast snuisteren we in zijn platenkast en draaien we zijn favoriete plaat - 'Hejira' van Joni Mitchell' - volledig. Zoals Mitchell in de titeltrack zingt: 'There's comfort in melancholy'!


Comme à la radio
dinsdag, februari 05, 2013
Vandaag een Late Night met de poëtische klanksculpturen van meccanomaestro Pierre Bastien, Radiohead in bluegrassgedaante, de mbiraklanken van Stella Chiweshe, de betreurde Fontella Bass en The Art Ensemble of Chicago.
Some Other Time
maandag, februari 04, 2013
Vandaag een Late Night rond Leonard Bernsteins schitterende The Age Of Anxiety-symfonie, voor piano en orkest. Geschreven in 1947-49, herwerkt in 1965 en geïnspireerd op het gedicht van W.H. Auden. Volgende zondag, op 10 februari nog eens live mee te maken in Bozar in Brussel, dan met op de affiche het Brussels Philharmonic, het Brussels Jazz Orchestra, Boris Berezovsky en Wynton Marsalis. Maar bij ons te horen in een opname met de meester zelf aan het hoofd van het Israel Philharmonic Orchestra en met Lukas Foss aan de piano. Daarnaast ook Bernsteinbewerkingen van Susanna And The Magical Orchestra, Jason Moran en Bill Evans en 'Why Waste Time' van Mike Ladd en Sleeping in Vilna.

 
Istanbul Express
vrijdag, februari 01, 2013
Vandaag kleurt Late Night Turks, naar aanleiding van de vierde editie het Istanbul Express festival. Een gevarieerd concert- en filmprogramma, aangevuld met een fototentoonstelling en Turkse gastronomie. Een organisatie van De Centrale en Vooruit in Gent. De openingsavond, volgende donderdag 7 februari, draait rond Nev, hij zorgt voor een fasılconcert nieuwe stijl, Turkse licht klassieke muziek in een brave rockversie. Verder een nieuwe cd van het Taner Akyol Trio, oude Turkse tango van Ibrahim Özgür èn integraal, de cd ‘Gurban Oldugum’ van Neşet Ertaş. Een opname uit 2003 die verscheen bij het platenlabel Kalan uit Istanbul, een van de belangrijkste labels voor Turkse muziek, zowel klassiek als traditioneel. Met in hun catalogus ook vernieuwende muziek op het grensgebied van de traditie en de jazz. Neşet Ertaş werd grootgebracht in de traditie van de Bozlak. Hij leerde spelen en zingen van zijn vader, de legendarische Turkse troubadour Muharrem Ertaş. Maar hij stond al lang niet meer in zijn schaduw en genoot ook zelf wereldfaam of toch zeker in Centraal Anatolië. Neşet Ertaş overleed vorig jaar, op 25 september, hij was 74.
Klara © 2015