Zomerreces
dinsdag, juli 01, 2014

Met de essaybundel Americana leverde Joost Zwagerman zijn magnum opus af: twaalfhonderd pagina's over Amerikaanse kunst, literatuur en populaire cultuur. Pompidou grasduinde eind juni een hele week in dat lijvige boek en duurde voor de gelegenheid dubbel zo lang. Ideaal om de zomervakantie mee door te komen!
 

Ik heb trouwens ook nooit begrepen dat kranten met vakantie kunnen gaan. Voor die anderhalve maand per jaar dat de temperatuur boven de tien graden komt, draait de hele pers ineens op gerantsoeneerd papier, twee redacteuren die al hun vakantiedagen al hadden opgemaakt en één oude drukpers waar in de oorlog nog op is gedrukt. Waarom leveren kranten tijdens de vakantie maar de helft van wat ze de rest van het jaar leveren? Is er bij hogere temperaturen soms minder nieuws? Nee, maar ze gaan er gemakshalve vanuit dat er minder behoefte aan is. ('Melkboer, ik had twee flessen melk besteld maar ze zijn allebei maar half vol, hoe zit dat?' 'Kom mevrouwtje, u gaat me toch niet vertellen dat u 's zomers evenveel melk drinkt als de rest van het jaar?') In de zomer trekken wij er een paar weken op uit, en de rest van de tijd zijn we gewoon thuis. We doen de dingen die we altijd doen, maar we lezen kranten waarin het gewone nieuws op onnaspeurbare manier is verdrongen door bizarre busongelukken, nieuwe records in neerslag en aantallen tropische dagen, maandenlang durende sportwedstrijden, barbecues met de afmetingen van natuurrampen en pittoreske reportages over hele rimpelige vrouwtjes op hele stoffige eilanden. Alle commentatoren en columnisten zijn op vakantie, of faxen vanaf hun Griekse eiland vreemde milde stukjes naar de krant, over het lot van zwerfpoezen in den vreemde, of de opmerkelijke smaak van de plaatselijke, illegaal gestookte eau de vie van aubergines. Ik weet niet wie het zomerreces bedacht heeft, maar hij was ongetwijfeld ook betrokken bij de uitvinding van de combi-microgolfoven, stofzuiger-geursticks en die noedels in een plastic beker waar je alleen nog kokend water op hoeft te gieten. De satansdienaar, kortom, die belast is met de vooruitgang (en tevens degene die ervoor zorgt dat alle kranten rond de Middellandse Zee en het Lago Maggiore ’s ochtends vroeg worden opgekocht en in zee gedumpt, zodat de krantenlezer de hele vakantie is aangewezen op een week oude en van zonnebrandolie doorweekte krant). Het enige voordeel dat ik er aan kan ontdekken is dat het je doet beseffen hoe betrekkelijk het nieuws eigenlijk is. Als het land morgen bezet wordt door een invasiemacht van Aldebaran merkt de krantenlezer pas na terugkomst uit Spanje aan de nieuwe, verplicht drie meter hoge toiletten dat er iets raars aan de hand is. Want de buitenlandredactie was met reces. Kortom: dat hele krantenreces is een belachelijke situatie. Gelukkig heb ik een blogspot, en wij, bloggers, doen niet mee aan die fratsen van de papieren kranten. Ik blijf gewoon op mijn post om u over van alles mijn mening te bijven geven. Ik ga toch zeker niet gedwongen op vakantie? Een knappe jongen die mij van deze plek krijgt. Ah, dag securityman.Wat zegt u? Afsluiten? Helemaal niet nodig, ik blijf. Laat u de lichten maar aan. Hoe bedoelt u, opsodemieteren? We gaan toch niet demoniseren zeker? Handjes thuis! Af! Hee, Schwarzenegger, ga je me nog loslaten of hoe zit dat!?
Klara © 2015